Notatki z fizjoterapii

W fizjoterapii spotykamy się z wieloma patologicznymi typami chodu. Poniżej opisałam te, z którymi możesz się najczęściej spotkać.

O tym, czym charakteryzuje się prawidłowe chodzenie pisałam tutaj. Wszystko, co będzie odbiegało od tego opisu nazwiemy chodem patologicznym. Warto zrozumieć i zapamiętać kilka wzorców nieprawidłowego chodzenia, ponieważ przyspieszy nam to badanie pacjenta – jeśli widzimy niewłaściwy, charakterystyczny sposób chodzenia, możemy wnioskować, że najprawdopodobniej pacjent będzie miał problem z X, Y, Z (co potem weryfikujemy w badaniu, oczywiście).

Chód przeciwbólowy (antalgiczny)

Obserwujemy, gdy w czasie chodzenia pacjent odczuwa ból i w związku z tym stara się odciążyć „chorą” kończynę poprzez skrócenie czasu jej obciążenia.

Przykłady: pacjenci z problemami ze stawem kolanowym, ostrogą piętową, skręconym stawem skokowym.

Chód brodzący (bociani)

Pacjent ma stopę opadającą, przez co kompensacyjnie w czasie chodzenia musi bardziej zginać kolano, by zapobiec zahaczaniu palców stopy o podłogę. Wyglądem przypomina ptaki brodzące w wodzie. Może być jedno- lub obustronny.

Widoczny u osób z niedowładem mięśni grupy przednio-bocznej podudzia, co skutkuje zaburzeniem lub brakiem zgięcia grzbietowego stopy (stopa opadająca). Często jako efekt uszkodzenia nerwu strzałkowego oraz nerwu kulszowego (np. w przebiegu dyskopatii).

Chód kaczkowaty

Pacjent kołysze biodrami na boki w czasie chodu (przypomina sposób poruszania się kaczki). Widoczna jest także trudność z wchodzeniem na schody.

Najczęściej wiąże się z problemami z mięśniami pośladkowymi, przez co w staniu jednonóż na chorej nodze, miednica po stronie zdrowej opada. Pacjent ma także problem z wyprostem w stawie biodrowym, więc kompensuje tułowiem i skraca długość kroku.

Chód kaczkowaty obserwujemy u pacjentów z koksartrozą (choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych), dysplazją bioder, niedowładem mięśni ud i mięśni obręczy biodrowej, np. w przebiegu dystrofii mięśniowej.

Chód koszący

W przypadku chodu koszącego obserwujemy, że chora kończyna zatacza łuk po podłodze, co przywodzi na myśl koszenie kosą. Kończyna ustawiona jest wyprostnie, stopa nie odrywa się od podłoża, więc ruch zachodzi głównie w stawie biodrowym. Aby nie stracić równowagi oraz ze względu na rodzaj patologii, pacjent zgina tułów w zdrową (pośredniozajętą) stronę.

Chód koszący występuje u osób z niedowładem połowiczym o typie spastycznym po udarze mózgu, u chorych na stwardnienie rozsiane i generalnie często przy uszkodzeniach układu nerwowego.

Chód spastyczny

Chód spastyczny obserwujemy u osób ze spastycznym napięciem mięśniowym. Pacjent chodzi wolno, sztywno, możemy zaobserwować także chód koszący lub nożycowe krzyżowanie się kończyn.

Chód spastyczny jest charakterystyczny dla chorych po udarze, ze stwardnieniem rozsianym, w mózgowym porażeniu dziecięcym oraz po urazach głowy i rdzenia.

Chód parkinsonowski

Osoby cierpiące na chorobę Parkinsona poruszają się, stawiając drobne kroki, którym towarzyszy szuranie stopami. Chorzy mają problem z rozpoczęciem i zakończeniem chodu (czy ruchów w ogóle). Sylwetka jest zwykle pochylona do przodu. Tym, co można jeszcze zaobserwować jest brak współruchów rąk (widoczne są natomiast charakterystyczne drżenia).